Niejadek w domu

Niejadek, który kręci nosem na widok każdych potraw, wybrzydza a nawet wpada w swoistą histerię widząc rozmaitości na stole to prawdziwe utrapienie. Rodzice czy też dziadkowie zaczynają tracić ostanie zapasy swojej cennej cierpliwości, równocześnie zamartwiając się o zdrowie dziecka.

Brak ochoty na jedzenie może mieć dwojakie podłoże. Pierwsze to te zdrowotne, wynikające najczęściej z zaburzeń w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu. Tutaj konieczna jest wizyta u lekarza, który ustali przyczynę notorycznego braku apetytu oraz pozwoli ją zlikwidować.

Druga ma podłoże w psychice dziecka. Może chce ono zwrócić na siebie większą uwagę rodziców czy też w dużo szerszym zakresie skupia on swoją wizualną uwagę na podawanych posiłkach.
Chcąc zachęcić dziecko do jedzenia powinniśmy stosować kilka rozmaitych trików, które są sprawdzone i wraz z upływem czasu przynoszą długo oczekiwane skutki. Należą do nich :

Anielska cierpliwość : spokój i opanowanie
To pierwsze cechy, w które muszą uzbroić się rodzice niejadka. Krzykiem i ciągłym powtarzaniem zdania : „Jasiek ty znowu nic nie zjadłeś” nic nie uzyskamy. Również nie możemy skarżyć na dziecko bliskim, czy też znajomym, którzy nas odwiedzają w obecności dziecka. Nie skupiaj się tylko na problemie braku apetytu twojego dziecka. To może bardzo zniechęcić niejadka do konsumpcji. Tutaj ważne jest opanowanie rodziców, na siłę czy też krzykiem nic oni nie uzyskają.

„Głodówka”
Nie chodzi o to by zagłodzić nasze dziecko, ale o umiejętne wyznaczanie czasu spożywania jakiegokolwiek posiłku. Często bywa tak, że troskliwa mamusia biega za swoim dzieckiem z drobnymi przekąskami : owoce, słodycze, deserki, które mają zrekompensować nie zjedzony bądź spożyty w małej ilości obiad. Ale musimy wiedzieć, iż jest to błędne postępowanie.

Lepiej jest odstawić wszelkie „dokarmianie” i zaczekać, aż dziecko samo zgłodnieje. Intensywne bieganie po parku czy też jeżdżenie na rowerze jak i sam pobyt na świeżym powietrzu sprawi, że nasze dziecko zgłodnieje samo. Wtedy też sam przyjdzie i poprosi o c oś do jedzenia, a my będziemy mogły podsunąć mu pełnowartościowy posiłek, który na pewno zniknie z talerza.

Współpraca
Nic tak nie przynosi radości dziecku jak świadomość bycia potrzebnym i pomocnym. Zachęć swoje dziecko do pomocy podczas przygotowywania posiłków. Dzięki temu już w tak młodym wieku nauczysz go organizacji, wielu umiejętności a także sprawisz, że dziecko samo będzie chciało zjeść w obecności domowników przyrządzony „przez siebie” posiłek. Nawet jeśli odbędzie się to kosztem zabrudzonej kuchni.

Możesz również zabrać swoje dziecko na zakupy. Niech samo dokona wyboru dżemu, pasztetu czy też pakowanych paróweczek stojąc przed sklepową półką. Świadomość możliwości wyboru czy też wizualne wrażenia ( kolorowe opakowanie – w bogatszej palecie barw niż ten, na którym my się decydujemy) sprawi, ze po przyjściu do domu nasze dziecko nabierze ochoty na spożycie zakupionych smakołyków.

Wizualne wrażenia i możliwość wyboru
Każdy z nas nabiera apetytu na posiłki, które nie dość, że ładnie pachną to jeszcze tak samo wyglądają. Ten sam mechanizm działa również u dzieci. Dlatego ty jako gosposia, możesz wymyślić kilka kuchennych trików, które przyozdobią potrawy jednocześnie sprawiając, że dziecko nabierze na nie ochoty (np. nie nakładaj normalnie ziemniaków , uformuj je w kuleczki, posyp natką pietruszki, surówkę również możesz ułożyć np. w geometryczne formy : kuleczki, trójkąty itp. ).

Kiedy szykujesz śniadanie czy też kolację przygotuj każdy jej składnik osobno, tak, aby dziecko miało możliwość wyboru i samo zadecydowało o tym co konkretnie spożyje (np. ułóż na talerzu osobno plastry szynki, żółtego sera, pomidora czy też ogórka.).

Wspólne posiłki
Rodzinne- wspólne spożywanie posiłków stwarza ciepłą atmosferę, kiedy każdy może się rozluźnić. To z kolei może wpłynąć na zwiększenie apetytu u dziecka. Skoro będzie widzieć, że je mama, tato oraz rodzeństwo ono również sięgnie po łyżkę czy też widelec, biorą przykład z innych domowników.

Nie krytykujmy go wtedy, że nie je wcale bądź też stanowczo za mało, pozwólmy mu na początku samemu decydować o ilości pokarmu jaką spożywa. Niech nie zostanie wystawione na „publiczną” krytykę.

Stosując powyższe zalecenia, problem „niejadka w domu” powinien pójść w zapomnienie. Dziecko nie chce jeść, nie dlatego, że robi nam na złość, czasem po prostu potrzebuje swoistej „otoczki”, która towarzyszy całemu rytuałowi konsumpcji. Ono w zdecydowanie większym zakresie przywiązujuje uwagę do wrażeń wizualnych niż nam to może się wydawać.

Niejadek w domu

Dziecko - Artykuły

Polecamy także:

Galeria

Nawigacja