„Śmieszny staruszek”Wiesław Hejno wg Tadeusza Różewicza.

„Śmieszny staruszek”Wiesław Hejno wg Tadeusza Różewicza.

     Nasz główny bohater Staruszek jest na emeryturze. Jest samotny, mieszka z manekinem i lalkami. Utożsamia manekina z kobietą, lalki z dziećmi. Kiedy życie okazało się dla niego puste, zaczął je kolekcjonować. Pewnego razu zostaje oskarżony i staje przed sądem. Jednak nie wie z jakiego powodu. Z wyjaśnień, jakie składał, wynika to, że ludzie nie mogli go zaakceptować za jego odmienność. Za własne pieniądze kupował sobie lalki, bawił się nimi, rozbierał i ubierał. Niektóre lalki poprzybijał gwoździami do stołu, inne wrzucił do pieca. Dopiero zeznania pewnej dziewczynki rzucają na niego dość ostre oskarżenia. Zostaje nazwany zboczeńcem chorym na umyśle. Choć wie, że sprawa jest przegrana, sprawiedliwości będzie szukał na drugim świecie.
     Spektakl zazwyczaj przedstawiany jako monodramat. Solowy występ aktora, ponieważ cały tekst jest polifonicznym monologiem. Mowa wygłaszana podczas rozprawy w obecności milczącego sądu. Reżyser rozbija głównego bohatera na kilka postaci, dlatego scena jest zaludniona przez kilku starców. Jest nowatorskie podejście do znanego utworu oraz nowy sposób jego odczytania. Postać staruszka przedstawiona przez kilka odrębnych lalek umożliwia interesujące ustawienie relacji lalka-animator. Bardzo zaskakująca akcja, pełna śmiesznych dialogów, ukazana w nowym świetle.