Dyskryminacja – walka w obronie kobiet i mężczyzn

W grudniu 2006 roku Parlament Europejski przyjął sprawozdanie dotyczące ustanowienia
Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, a Instytut z siedzibą w Wilnie miał powstać w 2007 roku, jako nowa agencja, mająca wspierać prace Komisji Europejskiej, wspomagać instytucje unijne i Państwa Członkowskie w promowaniu równości kobiet i mężczyzn i zwalczaniu dyskryminacji ze względu na płeć.

Idea utworzenia instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet narodziła się już w 1995 r.za sprawą szwedzkiego Ministerstwa ds. Równości Mężczyzn i Kobiet, które przedłożyło wstępny jego projekt w trakcie seminarium w Sztokholmie w roku 1999.

Następnie w Agendzie społecznej przyjętej przez Radę Europejską w Nicei w grudniu 2000 r. uznano potrzebę zwiększenia świadomości, połączenia środków i wymiany doświadczeń w celu promowania równości mężczyzn i kobiet. Powołanie instytutu Komisja zapowiedziała już w 2005 roku w Międzynarodowym Dniu Kobiet, 8 marca.

Celem powołania Instytutu było przeprowadzanie badań na temat równości kobiet i mężczyzn, analizowanie statystyk i określanie strategii działań. Instytut ma inicjować wymianę doświadczeń i poglądów na poziomie unijnym i międzynarodowym, w drodze organizowanych konferencji i seminariów. Ten pro-aktywny charakter instytutu inny niż tylko gromadzenie i przechowywanie danych dotyczących sytuacji kobiet, ma umożliwić UE skuteczne promowanie i wdrażanie polityki równościowej.

Na jego działalność do 2013 r. KE przeznaczyła 52,5 mln euro. Mimo , że mamy już połowę 2008 r. Instytut jeszcze nie rozpoczął działalności, na przeszkodzie stanęły kwestie proceduralne , związane z trudnościami z wyborem jego dyrektora/dyrektorki. Miejmy nadzieję, że to tylko chwilowy kłopot na starcie, a dalej pójdzie już jak to pierwotnie zaplanowano..

Równość na rynku pracy
Mając na uwadze przedstawiony przez KE harmonogram działania w zakresie równości płci, Rada Europejska przyjęła w marcu 2006 r. Europejski Pakt na rzecz Równości Płci, którego celem jest promowanie działań na szczeblu państw członkowskich i Unii w zakresie zwalczania dysproporcji między płciami pod względem zatrudnienia i ochrony socjalnej. Działania paktu mają koncentrować się na niwelowaniu dysproporcji i zwalczaniu stereotypów w traktowaniu płci na rynku pracy oraz propagowaniu większej równowagi między życiem rodzinnym i zawodowym.

Podejmowane inicjatywy mają służyć osiągnięciu pełnego wykorzystania produkcyjnego potencjału europejskich pracowników.

W 2006 i 2007 roku wiele uwagi poświęcono w Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia problemowi kobiet imigrantek w Unii Europejskiej oraz roli kobiet w polityce międzynarodowej. W posiedzeniach z udziałem Franco Frattiniego, Komisarza ds. sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa, zaprezentowano program prac legislacyjnych w zakresie praw i równouprawnienia kobiet w 2007 r.

W maju 2006 roku Komisja zatwierdziła wspólne stanowisko w sprawie dyrektywy PE i Rady dotyczące wprowadzenia w życie zasady równych szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet w sprawach zatrudnienia. Jestem przekonana, iż dyrektywa pozwoli na unowocześnienie i uproszczenie prawa wspólnotowego w dziedzinie równego traktowania mężczyzn i kobiet w sprawach zatrudnienia. Państwa członkowskie mają dwa lata na wdrożenie jej zapisów.

Elastyczny czas pracy
Zgadzam się z tym, iż współpraca państwa z partnerami społecznymi będzie istotnym krokiem w walce z problemem utrzymującej się różnicy wynagrodzeń oraz wyraźnej segregacji płci na rynku pracy, umożliwiając przykładowo wprowadzenie regulacji w sprawie elastycznego czasu pracy. Umożliwiłoby to zarówno mężczyznom jak i kobietom skuteczniejsze godzenie zobowiązań rodzinnych z zawodowymi.

Ponadto Państwa członkowskie powinny przewidywać środki ułatwiające zapewnienie opieki nad dziećmi oraz innymi osobami zależnymi, w celu zapewnienia pełnej równości między mężczyznami i kobietami w życiu zawodowym. Dotyczy to szczególnie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy. Istotnym zapisem dyrektywy jest także uznanie prawa do urlopu rodzicielskiego dla obojga rodziców.

Udział kobiet w życiu politycznym i ekonomicznym w Polsce jest nadal niewystarczający. W Sejmie kobiety stanowią obecnie ok. 20% wszystkich członków, w Parlamencie Europejskim 30% . W poprzedniej kadencji ten współczynnik był wyższy, to posłowie z nowych krajów członkowskich „zaniżyli” ten poziom.

Przykładowo w polskiej delegacji na 54 posłów jest tylko osiem kobiet. Gorszy wynik od nas maja tylko dwa kraje : Malta i Cypr , które w ogóle nie mają reprezentacji kobiecej w PE. Brak zrównoważonej reprezentacji kobiet w tzw. wielkiej polityce będzie najprawdopodobniej przedmiotem jednego z najbliższych raportów komisji.
Lidia Geringer de Oedenberg

Dyskryminacja – walka w obronie kobiet i mężczyzn

Bizneswoman - Artykuły

Polecamy także:

Galeria

Nawigacja