Traktat Lizboński

Przez ostatnie lata wiele mówiło się o tzw. kryzysie instytucjonalnym Unii Europejskiej. Wynikał on z tego , że reguły zaadaptowane dla „starej” 15-stki przestały się sprawdzać w gronie poszerzonym do 27 państw.

Nowy traktat stał się koniecznością, ponieważ Unia musi mieć do dyspozycji skuteczne i spójne narzędzia, dostosowane zarówno do wymogów jej funkcjonowania, jak i do ciągłych zmian charakteryzujących współczesny świat. Jedną z fundamentalnych zasad Unii było to, iż we wszystkich kluczowych decyzjach stosowano zasadę jednomyślności, czyli zgody wszystkich krajów bez względu na ich wielkość czy znaczenie gospodarcze.

Mały Luksemburg mógł być tak samo skuteczny w blokowaniu decyzji jak Wielka Brytania czy Niemcy. Jednakże stosowanie dalej wymogu jednomyślności przestało się sprawdzać , bowiem uzyskanie zgody 27 partnerów stało się o wiele trudniejsze i wymagające dużo dłuższego czasu. Stąd tez pomysł zastąpienia jednomyślności - „podwójną większością”.

W systemach demokratycznych przywykliśmy do tego, że większość ma rację, zatem i na poziomie Unii możliwość rozciągnięcia tej zasady na państwa członkowskie wydawała się być czymś oczywistym. "Podwójna większość" opiera się na założeniu , że ponad 55% państw członkowskich , reprezentujących ponad 65% obywateli Unii będzie stanowić tę wymaganą większość.

Małe państwa, które mogłyby ewentualnie obawiać się dominacji „dużych” przyjęły tę propozycję ze zrozumieniem, wiedząc doskonale, że w dzisiejszym zglobalizowanym świecie, tylko potęgi gospodarcze mogą dyktować warunki i chronić skutecznie swoje wewnętrzne interesy, a odpowiednikiem takiej siły jest Unia jako całość.

Niepewność budziły reakcje „dużych” państw, a w szczególności Francji, która w referendum odrzuciła poprzedni traktat. Tym razem jednak Francja dokonała ratyfikacji na poziomie Parlamentu. Głosowanie przeprowadzono bardzo sprawnie, mimo, iż wymagało wprowadzenia zmian w konstytucji Francji!

Po zmianie rządu w Polsce nikt w Europie nie przewidywał , że mogą wystąpić jakiekolwiek trudności, tym bardziej, że poprzedni rząd negocjował warunki, zatem zgodził się na ostateczną wersję traktatu, a obecny rząd go podpisał, czyli też wiedział co robi.

Mimo tak klarownej sytuacji udało się Polsce jednak zaskoczyć pozostałe kraje. Sukces negocjacyjny poszedł w zapomnienie, dyskusja rozgorzała na nowo, ale na szczęście obeszło się bez międzynarodowego skandalu. W chwili, gdy piszę te słowa brakuje jeszcze tylko podpisu Prezydenta pod dokumentem ratyfikacyjnym.

Traktat ma szanse wejść w życie o ile do końca roku ratyfikują go wszystkie państwa członkowskie. W chwilę obecną ( 9/04/2008) traktat przyjęły : Francja, Słowenia, Bułgaria, Rumunia i Węgry.

Traktat Lizboński zasadniczo różni się od poprzedniego Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy.

Przede wszystkim nie istnieje w formie jednolitego tekstu, jest zbiorem poprawek do istniejących już traktatów i moim zdaniem w tej formie nie jest zrozumiały dla zwykłego obywatela, nie wyobrażam sobie zatem, aby mógł być przedmiotem referendum – jak chcieli tego posłowie PiS.

Wydaje się naturalnym, że możemy w tej sprawie wypowiedzieć się głosem naszych demokratycznie wybranych reprezentantów : posłów i senatorów, którzy dysponują odpowiednim zapleczem merytorycznym niezbędnym dla zrozumienia konsekwencji dla Polski, jakie niesie nowy traktat.
Upór dla samego faktu podkreślenia swojego znaczenia , jak to miało miejsce w przypadku negocjacji prowadzonych przez poprzedni rząd, np. przy mechanizmie blokowania (tzw. Ioaniny) w efekcie znacznie ułatwił tę procedurę przede wszystkim największym krajom i teraz sami możemy być szybko i skutecznie zablokowani.

Nie rozumiałam też polskiego strachu przed Kartą Praw Podstawowych, tym bardziej, że budzący największe opory zapis o niedyskryminacji istnieje już w polskiej konstytucji, a kwestie np. małżeństw homoseksualnych reguluje dalej prawo krajowe.

Karta Praw Podstawowych zawiera natomiast zapisy związane np. z warunkami pracy, zakazem pracy dzieci, zakazem klonowania czy wykorzystywania ludzkiego ciała, podnosząc kwestie, nie zawsze jasno ujęte w prawie polskim, dlatego uważam, że Karta jest dla Polaków czymś, co nie tylko jest niezbędne, ale na co zasługujemy. Nie powinniśmy być gorsi niż obywatele pozostałych krajów Unii, jedynie ze względu na fobie poprzedniego rządu, których jak się okazuje przestraszyli się także i obecnie rządzący.

Na scenie europejskiej Polska ma obecnie opinię trudnego partnera, co wcale nas nie wzmocniło, tylko osamotniło. Na własne życzenie w europejskiej rodzinie sami wysłaliśmy się do kąta.

Lidia Geringer de Oedenberg

Traktat Lizboński

Bizneswoman - Artykuły

Polecamy także:

Galeria

Nawigacja